Ins Blaue hinein (EJM Borgers)
ik ben alleen, stik alleen
een astronaut op een kale steen
wat mij op de been houdt is een dom refrein
ich schaue nur ins Blaue Hinein
ik zie geen mens
ik hoor geen stem
het lijkt wel of ik onbereikbaar ben
op mijn blote voeten loop ik langs het ravijn
und schaue nur ins Blaue Hinein
een woestijn met grote ogen, kijkt mij dwaas en vragend aan
zal ik doorgaan met laissez faire of weer terug naar Sturm und Drang
mijn hoofd is leeg, volkomen leeg
mijn hersens lijken wel van bladerdeeg
ergens moet toch alles nog te vinden zijn
irgendwo ins Blaue Hinein
kwakwarele kwao
kwakwarele kwao
kwakwarele kwahoe
ik ben alleen, stik alleen
een astronaut op een kale steen
wat mij op de been houdt is een dom refrein
ich schaue nur ins Blaue Hinein
ich schaue nur ins Blaue Hinein
ich schaue nur ins Blaue Hinein
laissez faire
laissez faire
laissez faire
sturm und drang
levenslang – da’s lang
laissez faire
laissez faire